Εκτύπωση

Περιοχές Natura

Δίκτυο «Natura 2000»
Το Δίκτυο Natura 2000 αποτελεί ένα Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο περιοχών, οι οποίες φιλοξενούν φυσικούς τύπους οικοτόπων και οικοτόπους ειδών που είναι σημαντικοί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αποτελείται από δύο κατηγορίες περιοχών:
. τις «Ζώνες Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ)» (Special Protection Areas - SPA) για την Ορνιθοπανίδα, όπως ορίζονται στην Οδηγία 79/409/EK «για την διατήρηση των άγριων πτηνών»
. τους «Τόπους Κοινοτικής Σημασίας (ΤΚΣ)» (Sites of Community Importance – SCI) όπως ορίζονται στην Οδηγία 92/43/ΕΟΚ. Για τον προσδιορισμό των ΤΚΣ λαμβάνονται υπόψη οι τύποι οικοτόπων και τα είδη των Παραρτημάτων Ι και ΙΙ της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, καθώς και τα κριτήρια του Παραρτήματος ΙΙΙ αυτής. Μεταγενέστερα και σύμφωνα με τον Ν. 3937/31-03-2011: «Διατήρηση της βιοποικιλότητας και άλλες διατάξεις» προβλέπεται ότι: «Οι περιοχές που περιέχονται στον κατάλογο των τόπων κοινοτικής σημασίας, ο οποίος περιλαμβάνεται στο παράρτημα 1 της απόφασης 2006/613/ΕΚ της Επιτροπής (L 259), χαρακτηρίζονται με τον παρόντα νόμο ως Ειδικές Ζώνες Διατήρησης (Ε.Ζ.Δ.)»
Σύμφωνα με τα παραπάνω και την Οδηγία 79/409/ΕΟΚ έχει χαρακτηριστεί εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου μια (1) Ζώνη Ειδικής Προστασίας (Ζ.Ε.Π.) της ορνιθοπανίδας με την ονομασία:
. «Όρος Χελμός (Αροάνια) - Φαράγγι Βουραϊκού και περιοχή Καλαβρύτων» (GR2320013),
ενώ σύμφωνα με την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ τέσσερεις (4) Ειδικές Ζώνες Διατήρησης (Ε.Ζ.Δ.), οι οποίες έχουν ενταχθεί στο ευρωπαϊκό δίκτυο NATURA 2000 και είναι οι εξής:
. το Όρος Χελμός και τα Ύδατα της Στυγός (GR2320002)
. το Φαράγγι του Βουραϊκού (GR2320003)
. το Αισθητικό Δάσος των Καλαβρύτων (GR2320004)
. το Σπήλαιο των Καστριών (GR2320009)
Στις περιοχές αυτές λαμβάνονται μέτρα, τα οποία αποσκοπούν στη διατήρηση και στην αποκατάσταση των φυσικών οικοτόπων και των άγριων ειδών χλωρίδας και πανίδας, καθώς και στη διατήρηση των ιδιαίτερων κοινωνικών και πολιτιστικών στοιχείων της τοπικής κοινωνίας.
Ορεινός όγκος του Χελμού
O ορεινός όγκος του Χελμού (Αροάνια) βρίσκεται στη βόρεια Πελοπόννησο και η Ψηλή Κορφή στα 2.318 μ. είναι και η υψηλότερη. Στα ανατολικά του ορεινού αυτού συμπλέγματος, οι ψηλότερες κορυφές σχηματίζουν ένα πέταλο γύρω από τη μυθική κοιλάδα των Υδάτων της Στυγός, όπου και δημιουργείται ένας εντυπωσιακός καταρράκτης 200 μ., ενώ σε υψόμετρο 2.050 μ. βρίσκεται η μοναδική αλπική λίμνη της Πελοποννήσου, η Μαυρόλιμνη.
Στο Χελμό απαντώνται σημαντικοί οικότοποι λόγω της παρουσίας φυτικών και ζωικών ειδών με υψηλό ποσοστό ενδημισμού. Το γεγονός αυτό δικαιολογεί το χαρακτηρισμό της περιοχής του Χελμού ως «δεξαμενή βιοποικιλότητας». Χαρακτηριστικό του τοπίου του ορεινού όγκου του Χελμού, είναι η παρουσία δασών Abies cephalonica (Κεφαλληνιακής ελάτη) και Pinus nigra (Μαύρη πεύκη) σε χαμηλότερα υψόμετρα, που σχηματίζουν ιδανικά καταφύγια για τα μεγάλα θηλαστικά και τα πουλιά της περιοχής.
Το υδρογραφικό δίκτυο του Εθνικού Πάρκου είναι ιδιαίτερα πλούσιο και αποτελείται από σημαντικό αριθμό χειμάρρων, ρεμάτων και ποταμών παροδικής και μόνιμης ροής, τα οποία συγκεντρώνουν το σύνολο των απορροών του ορεινού όγκου του Χελμού. Το όλο δίκτυο δέχεται αυξανόμενες ανθρωπογενείς πιέσεις και γι’ αυτό απαιτείται η προστασία και η διαχείριση των υδατικών πόρων. Από το Χελμό πηγάζουν τέσσερα μεγάλα ποτάμια ο Αροάνιος, ο Λάδωνας, ο Βουραϊκός και ο Κράθις, ενώ μικροί χείμαρροι τροφοδοτούν το οροπέδιο του Φενεού. Επιπλέον, στα ανατολικά του Χελμού σχηματίζονται δυο πανέμορφες λίμνες. Δυτικά του Κράθι βρίσκεται η μικρή ορεινή λίμνη Τσιβλού, η οποία δημιουργήθηκε το 1912 όταν από μια μεγάλη κατολίσθηση φράχτηκε η κοίτη του ποταμού Κράθι και στο οροπέδιο του Φενεού η λίμνη της Δόξας.
Το φαράγγι του Βουραϊκού
Το φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Πελοποννήσου, μεταξύ του ορεινού όγκου του Χελμού και των ανατολικών προεκτάσεων του όρους Παναχαϊκού. Είναι συνολικού μήκους 22 περίπου χλμ. και με υψόμετρο που κυμαίνεται από τα 100 έως τα 1.000 μ. Η λιθολογική σύσταση των πετρωμάτων του φαραγγιού με τη συνεργική δράση του νερού, έχουν διαμορφώσει καταρράχτες, σπήλαια με σταλακτίτες-σταλαγμίτες, συνθέτοντας ένα εντυπωσιακό τοπίο για τον επισκέπτη. Τις φυσικές ομορφιές αλλά και τα ιδιαίτερα σημεία του φαραγγιού στις θέσεις Νιάματα, Πόρτες Τρικλιά, Σιφώνι και Δικαστήρια, μπορεί κανείς να θαυμάσει, είτε με πεζοπορία (μονοπάτι Ε4), είτε με τον Οδοντωτό σιδηρόδρομο.
Η περιοχή κατά μήκος και εκατέρωθεν του Βουραϊκού ποταμού, χαρακτηρίζεται από παραποτάμιες ζώνες βλάστησης, με κυρίαρχο είδος το Platanus orientalis (Πλάτανος ο ανατολικός). Στη χλωριδική σύνθεση των ζωνών συμμετέχουν σε μικρότερο βαθμό τα είδη: Salix alba (Ιτιά λευκή), Salix amplexicaulis (Ιτιά περίβλαστη), Salix fragilis (Ιτιά εύθραυστη), Salix eleagnos (Ιτιά ελαίαγνoς), Populus alba (Λεύκα η λευκή), Alnus glutinosa (Σκλήθρα η κολλώδης), Rubus fruticosus (Βάτος), Hedera helix (Κισσός). Οι συστάδες που συγκροτούν την παρόχθια βλάστηση είναι πολύ καλής δομής και ανάπτυξης, αποτελούμενες από ταχυαυξή δασικά είδη.
Η χλωρίδα του Φαραγγιού του Βουραϊκού ποταμού κρίνεται ως εξέχουσα σημαντική, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την καταγραφή αρκετών ενδημικών, ειδών με ιδιαίτερη επιστημονική αξία, σπάνια και προστατευμένα, ενώ η πανίδα της περιοχής βρίσκει καταφύγιο στους απότομους δασωμένους ορεινούς όγκους που περιβάλλουν το φαράγγι καθώς και τα ποτάμια ενδιαιτήματα της περιοχής.
Αισθητικό δάσος Καλαβρύτων
Στα νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων απλώνεται μια έκταση 17.500 στρ. τεράστιου δασικού πλούτου, αποτελούμενη από Abies cephalonica (Κεφαλληνιακής ελάτη), Pinus nigra (Μαύρης πεύκη), Quercus ilex (Αριά) και Quercus coccifera (πουρνάρι). Η δασική αυτή έκταση κηρύχθηκε Αισθητικό Δάσος το 1977, εξαιτίας της σημαντικότητας των τύπων οικοτόπων, της χλωρίδα και της πανίδας. Επιπλέον, έχει χαρακτηριστεί ειδική περιοχή προστασίας για τα πουλιά (Οδηγία 79/409/ΕΕ) και αποτελεί την αντιπλημμυρική ασπίδα των Καλαβρύτων. Το Αισθητικό Δάσος χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενη τοπογραφία, στην οποία οι παραπάνω τύποι βλάστησης προσδίδουν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα και αναδεικνύουν τη φυσική και την αισθητική του αξία. Στην απαίτηση προστασίας και διατήρησης του δάσους, συντελεί και η ιστορική του σημασία, καθώς εδώ βρίσκεται το μνημείο εκτελεσθέντων κατά τη Γερμανική κατοχή.
Σπήλαιο των Λιμνών
Κοντά στο χωριό Καστριά του Δήμου Καλαβρύτων, μέσα στους ασβεστόλιθους του βουνού Αμολινίτσα, στον ορεινό όγκο του Χελμού, ένας υπόγειος ποταμός διάνοιξε το Σπήλαιο των Λιμνών, που έχει μήκος 2 χιλιόμετρα. Σήμερα ο ποταμός ρέει σε χαμηλότερα επίπεδα, όμως η παρουσία του είναι ακόμη έντονη στο ένα τρίτο του σπηλαίου, όπου σχηματίζονται 13 μόνιμες λίμνες. Η περιοχή που βρίσκεται το σπήλαιο αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Χελμού και της υδρολογικής λεκάνης του Αροανείου ποταμού. Το σπήλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 827 μ. και η ευρύτερη περιοχή του σπηλαίου αποτελείται από δύο ομάδες πετρωμάτων: την Ζώνη Τριπόλεως και την ζώνη Ωλονού-Πίνδου. Η σπηλαιογένεση οφειλόταν αρχικά σε ένα τεκτονικό ρήγμα και εν συνεχεία στην χημική και μηχανική διάβρωση αυτού από τα υπόγεια, αλλά και τα υπέργεια νερά της υδρολογικής λεκάνης του Αροανείου ποταμού. Χρονολογικά φαίνεται πως τούτο έγινε την εποχή των παγετώνων (πριν 1,5 εκατομμύρια χρόνια).

Δείτε εδώ τις περιοχές natura