Εκτύπωση

Χλωρίδα

Στην προστατευόμενη περιοχή Χελμού-Βουραϊκού συγκεντρώνεται υψηλός αριθμός ελληνικών και τοπικών ενδημικών, πολλά από τα οποία ανήκουν σε μία από τις κατηγορίες επικινδυνότητας του Βιβλίου Ερυθρών δεδομένων της IUCN, επιπρόσθετα με την παρουσία ενός είδους προτεραιότητας σύμφωνα με τον κατάλογο του παραρτήματος Ι Ι της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, συμβάλει στην ανάδειξη της οικολογικής αξίας του ορεινού τοπίου, το οποίο επίσης χαρακτηρίζεται από γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά ιδιαίτερης σημασίας και οικολογικού ενδιαφέροντος.

Τα προαναφερόμενα ως τον χλωριδικό πλούτο, τον πλούτο σε ενδημισμούς και τη σπανιότητα αυτών των στοιχείων, συνδυάζονται με την παρουσία δασών ελάτης και μαύρης πεύκης πολύ καλής δομής και ανάπτυξης, αλλά και δασών μικρότερης έκτασης πλατύφυλλης δρυός που προσδίδουν την ιδιαίτερη οικολογική και αισθητική αξία του εξεταζόμενου ορεινού τόπου.

Η χλωρίδα του Χελμού, χαρακτηρίζεται από τη συγκέντρωση υψηλού αριθμού ενδημικών ειδών και μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί 27 ενδημικά της Πελοποννήσου και 90 ενδημικά της Ελλάδας.
Τα ονόματα αρκετών ειδών, παραπέμπουν σε τοπωνύμια της περιοχής, είτε γιατί αποτελούν ενδημικά του Χελμού, είτε γιατί περιγράφηκαν για πρώτη φορά στην περιοχή αυτή.
Μερικά από αυτά είναι ο βόλανθος του Χελμού (Bolanthus chelmicus), το σεσέλι των Αροανίων (Seseli aroanicum), η βιόλα του Χελμού (Viola chelmea).
Επιπρόσθετα, η μοναδικότητα του ορεινού συμπλέγματος οφείλεται στην προστασία μεταξύ άλλων 5 τοπικών ενδημικών δηλαδή ειδών που σε παγκόσμια κλίμακα φύονται αποκλειστικά στο Χελμό.
Αυτά είναι η αλχεμίλλα η αροάνιος (Alchemilla aroanica), η κορυνταλίς του Όξελμαν (Coryda- lis blanda subsp. oxelmannii), η λονικέρα η Ελληνική (Lonicera alpigera subsp. Hellenica), το πολύγαλα το υπομονανθές (Polygala subuni- flora), η βαλεριάναη κρίνειος (Valeriana crinii subsp. crinii).

Η οικολογική αξία του ορεινού τοπίου αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο, από την παρουσία ενός είδους προτεραιότητας, της γκλομπουλάρια της Στύγας (Globularίa stygia), της ακουιλέγια του Όθωνα (Aquilegia ottonis), αλλά και πολλών ενδημικών της Πελοπον- νήσου, όπως η ασπερούλα η αρκαδική (Aspe- rulα arcadiensis), η φεστούκαη στύγια (Festuca stygia), το αγριογαρύφαλλο του μερκουρείου (Dianthus mercurii), το γάλιο της Κυλλήνης (Gallium cylleneum), το ιεράκιο το λευκόκομο (Hieracium leucocomum).
Ανεκτίμητος είναι και ο χλωριδικός πλούτος του φαραγγιού του Βουραϊκού, στο οποίο έχουν καταγραφεί αρκετά ενδημικά και άλλα είδη με ιδιαίτερη επιστημονική αξία, σπάνια και προστατευόμενα.

Είδη όπως, το πευκέδανο της Αχαΐας (Peucentanum achaicum), ο άγριος στά- χυς Stachys parolinii και η καμπανούλα των βράχων (Campanula rupestris), ταξινομούνται ως «σπάνια» και προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις και νόμους, ενώ άλλα σημαντικά ενδημικά είναι η αχίλλειος η σκιαδιοειδής (Achil- lea umbellata subsp. monocephala), η αουρίνια του Μωριά (Aurinia moreana), η σιλένη του Μωριά (Silene congesta subsp. moreana), και η καμπανούλα η τοπάλιος (Campanula topaliana subsp. cordifolia).